Naomi in Italië – update 6

Waar ik de afgelopen weken op Ceis veel heb gezien en geleerd over inclusie, ervaar ik zelf ook steeds meer hoe het toepassen van inclusie er in de praktijk uit kan zien. 👀

Soms heb je geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. Dat merkte ik toen ik samen met hem, (een kindje met een verstandelijke- en lichamelijke beperking) een opdracht maakte.

We moesten muziekinstrumenten inkleuren. Eerst kleurde ik steeds het eerste instrument voor, maar na een tijdje begrepen we elkaar steeds beter. Uiteindelijk koos hij zelf de kleur uit, kleurde ik het eerste instrument in en hij het tweede.

Daar zaten we dan, samen aan één opdracht te werken, zonder dat we elkaars taal beheersen. Hoe mooi is dat! ✨

Wat me hier op school ook opvalt, is hoeveel aandacht er is voor zelfstandigheid en elkaar helpen. Zelfs bij de kleuters helpen kinderen mee met het tafeldekken. Met hun schort als spiekbriefje weten ze precies waar het bord, het mes en de vork moeten liggen.

En ook tijdens het eten scheppen kinderen zelf op én schenken ze hun eigen water in. Gaat er iets mis? Dat kan gebeuren! Samen wordt alles uitgevoerd en opgelost. 🧑🏼‍🤝‍🧑🏾

Lukt iets even niet, dan is er altijd een ander kind dat komt helpen. Of het nu gaat om het schrijven van een woordje, het vinden van juiste bladzijde of een tas die vastzit aan een stoel.

Inclusie zit hier voor mij niet alleen in extra begeleiding, maar ook in samen dingen doen, van elkaar leren en iedereen erbij betrekken. De aanpak op Ceis laat me elke dag weer zien dat inclusie begint bij de kleine dingen!

Ciao 👋🏼